เวลาผ่านไป มีเรื่องหลายเรื่องให้คิดมากมาย
เรื่องแรกที่ให้คิดคือความรัก ฉันเป็นคนหนึ่งที่ที่ไม่เคยสูญเสียคนที่รักหรือคนใกล้ชิดไปจริงๆ จังๆ ไม่เคยมีใครตายจากไป แล้วทำไมแค่คนบางคนเค้าไม่ได้ตายจากฉันไปไหนซักหน่อย แค่ความห่างจะเสียใจไปทำไม...บางครั้งเราเอาตัวเราเองไปผูกติดกับคนอื่นมากไปจริงๆ ไม่มีอะไรแน่นอน แต่ก็ยังผูกและยังคิดมากมาย
เรื่องที่สองเรื่องงาน หลังจากตกงานครั้งที่สอง เคยกลับมานั่งคิด ย้อนถามตัวเองว่าตัวเองอยากทำอะไร อาชีพไหนที่ทำแล้วจะรู้สึกดี ถนัดอะไร มีความฝันมั้ย พอมาถึงตรงนี้ก็หยุดไว้ก่อน...เพราะยังนึกไม่ออก
มาคิดเรื่องที่สาม หลายอาทิตย์ก่อน ฉันอ่านเจอข่าวตำรวจคนหนึ่ง ที่ตายระหว่างยิงกับโจรในภาคใต้ ทั้งๆ ที่อายุแค่ 24 ปี มากกว่าฉันแค่ปีเดียว อ่านใน blog ที่เค้าเขียนเอาไว้ ทำให้รู้สึกถึงอุดมการณ์ที่ยิ่งใหญ่ของนายตำรวจอายุแค่ 24 ปี ที่กล้าตายเพื่อแผ่นดินไทยขนาดนั้น เลยย้อนกลับมาคิดถึงพ่อของฉันมาคิดถึงตัวเอง ทำไมอายุจะยี่สิบสามยังแบมือขอเงินแม่อยู่ ทำไมยังคิดไม่ออกถึงความฝันของตัวเอง แล้วเพราะฉันหรือป่าว ที่ทุกวันนี้พ่อต้องทำงานต้องไปอยู่ยะลา แค่เพื่อยิงกับโจรใต้งั้นหรอ แล้วถ้าโดนมันยิงกลับมาหล่ะ หลายครั้งเคยคิดว่าตำรวจไม่ต้องทำอะไรหรอก สังเกตจากเวลาดูข่าว ทหารเป็นผู้ที่ต้องคอยขับรถคันใหญ่ๆ ออกไปคุ้มครองชาวบ้าน ตรวจตามถนนหนทาง แต่อาทิตย์ก่อนฉันได้เจอข่าวร้ายแอบตกใจเล็กน้อย ตำรวจอำเภอข้างๆ ที่พ่ออยู่ เสียชีวิต เพราะออกไปตรวจเหตุระเบิดแล้วโจรก็วางระเบิดซ้ำ หลายวันก่อนพ่อโทรมาเล่าให้แม่ฟังว่าโรงพักที่พ่ออยู่ จะโดนโจรถล่ม ต้องคอยระวัง มีโจรมายิงปืนแล้วก็หนีไป ต้องออกไปซุ่มยิงโจร สรุปคือ ถ้าเกิดตายขึ้นมา การเอาเงินมาชดใช้ หรือเลื่อนขั้นให้สิบขั้นมันก็ทดแทนอะไรกับชีวิตที่เสียไปไม่ได้ และยังรู้อีกว่าตอนนี้การที่ไม่มีข่าวภาคใต้ไม่ได้หมายความว่ามันสงบลง แต่ยังมีคนตายวันละคนสองคนตลอด -_-"
และเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันก็ทำให้ฉันเป็นคนที่โตมากขึ้น
ตอนนี้ฉันกำลังพยายามจะกลับมาเป็นฉันคนเดิม มีใครคนนึงบอกว่า "แค่อยากให้แอมกลับมาเป็นแอมที่มีความสุขเหมือนเดิม เหมือนตอนที่เราเพิ่งรู้จักกัน"
แต่ฉันลืมไปแล้วว่าฉันคนเดิมที่มีความสุขแบบนั้นเป็นยังไง แต่ตอนนี้ฉันกำลังจะเป็นแอมคนใหม่ จะไม่ให้ใครมาดูถูกว่านิสัยแย่มากมาย ไม่ให้มาว่าได้อีก...
แต่สิ่งที่ฉันยังจำได้บ้างว่าความสุขของฉันเกิดจากอะไรคือ ฉันรักหมา ฉันชอบหมา ทุกครั้งที่มีน้ำตา เวลาไม่สบายใจ หรือโกรธใครก็แล้วแต่ พอฉันเห็นหมา จะทำให้ฉันยิ้มได้ทุกครั้ง จนบางครั้งเคยคิดว่าในเมื่อไม่มีงานออกแบบให้ทำ เราไปทำมูลนิธิแทนดีมั้ย ได้อยู่กับหมาที่รักหรือทำอะไรที่เป็นประโยชน์กับคนอื่น แต่นั้นมันก็คงเป็นแค่ความคิดเล่นๆ มั้ง
วันนี้เปิดเจอข่าวเกี่ยวกับหมาๆ อีกเหมือนเคย เป็นคุณป้าคนหนึ่งที่รักหมาและคอยช่วยเหลือหมาอย่างบริสุทธิ์ใจ คอยดูแลให้ข้าวให้น้ำ รักษายามเจ็บป่วย ดูแลหมาพิการ รวมทั้งหมาที่โดนมนุษย์ใจร้ายบางคนทำร้ายมาด้วย ก็เข้าไปดูได้ที่ www.paboua.org นะคะ และยังมีที่อื่นอีกหลายที่ วันหลังจะเอามาลงใหม่ อยากให้ช่วยกันดูแลสัตวืเลี้ยงของตัวเองและรักมันให้มาก ทุกชีวิตก็มีจิตใจและมีหัวใจเช่นเรา
"เอาใจเขามาใส่ใจเรา" คือคำที่ฉันเข้าใจมากขึ้นเมื่อวันนี้ฉันมีรัก...ที่จริงใจ
ต่อจากนี้ฉันจะพยายามทำรักของฉันให้มีแต่คำว่า "ให้" คงจะดี ^^
วันนี้ฉันได้รู้จักกับคำว่า "หน้าชา" เพียงเพราะแค่ฉันเห็นคนที่ฉันรักไปบอกรักคนอื่น...
edit @ 16 Jul 2008 04:25:42 by chockcolate_am
