เวลาผ่านไป  มีเรื่องหลายเรื่องให้คิดมากมาย  

เรื่องแรกที่ให้คิดคือความรัก  ฉันเป็นคนหนึ่งที่ที่ไม่เคยสูญเสียคนที่รักหรือคนใกล้ชิดไปจริงๆ จังๆ  ไม่เคยมีใครตายจากไป  แล้วทำไมแค่คนบางคนเค้าไม่ได้ตายจากฉันไปไหนซักหน่อย  แค่ความห่างจะเสียใจไปทำไม...บางครั้งเราเอาตัวเราเองไปผูกติดกับคนอื่นมากไปจริงๆ  ไม่มีอะไรแน่นอน  แต่ก็ยังผูกและยังคิดมากมาย 

เรื่องที่สองเรื่องงาน  หลังจากตกงานครั้งที่สอง  เคยกลับมานั่งคิด  ย้อนถามตัวเองว่าตัวเองอยากทำอะไร  อาชีพไหนที่ทำแล้วจะรู้สึกดี  ถนัดอะไร  มีความฝันมั้ย  พอมาถึงตรงนี้ก็หยุดไว้ก่อน...เพราะยังนึกไม่ออก  

มาคิดเรื่องที่สาม  หลายอาทิตย์ก่อน  ฉันอ่านเจอข่าวตำรวจคนหนึ่ง  ที่ตายระหว่างยิงกับโจรในภาคใต้  ทั้งๆ ที่อายุแค่ 24 ปี  มากกว่าฉันแค่ปีเดียว  อ่านใน blog ที่เค้าเขียนเอาไว้  ทำให้รู้สึกถึงอุดมการณ์ที่ยิ่งใหญ่ของนายตำรวจอายุแค่ 24 ปี  ที่กล้าตายเพื่อแผ่นดินไทยขนาดนั้น  เลยย้อนกลับมาคิดถึงพ่อของฉันมาคิดถึงตัวเอง  ทำไมอายุจะยี่สิบสามยังแบมือขอเงินแม่อยู่  ทำไมยังคิดไม่ออกถึงความฝันของตัวเอง  แล้วเพราะฉันหรือป่าว  ที่ทุกวันนี้พ่อต้องทำงานต้องไปอยู่ยะลา  แค่เพื่อยิงกับโจรใต้งั้นหรอ  แล้วถ้าโดนมันยิงกลับมาหล่ะ  หลายครั้งเคยคิดว่าตำรวจไม่ต้องทำอะไรหรอก  สังเกตจากเวลาดูข่าว  ทหารเป็นผู้ที่ต้องคอยขับรถคันใหญ่ๆ  ออกไปคุ้มครองชาวบ้าน  ตรวจตามถนนหนทาง  แต่อาทิตย์ก่อนฉันได้เจอข่าวร้ายแอบตกใจเล็กน้อย  ตำรวจอำเภอข้างๆ ที่พ่ออยู่  เสียชีวิต  เพราะออกไปตรวจเหตุระเบิดแล้วโจรก็วางระเบิดซ้ำ  หลายวันก่อนพ่อโทรมาเล่าให้แม่ฟังว่าโรงพักที่พ่ออยู่  จะโดนโจรถล่ม  ต้องคอยระวัง  มีโจรมายิงปืนแล้วก็หนีไป  ต้องออกไปซุ่มยิงโจร  สรุปคือ  ถ้าเกิดตายขึ้นมา  การเอาเงินมาชดใช้  หรือเลื่อนขั้นให้สิบขั้นมันก็ทดแทนอะไรกับชีวิตที่เสียไปไม่ได้  และยังรู้อีกว่าตอนนี้การที่ไม่มีข่าวภาคใต้ไม่ได้หมายความว่ามันสงบลง  แต่ยังมีคนตายวันละคนสองคนตลอด  -_-" 

และเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันก็ทำให้ฉันเป็นคนที่โตมากขึ้น   

ตอนนี้ฉันกำลังพยายามจะกลับมาเป็นฉันคนเดิม  มีใครคนนึงบอกว่า "แค่อยากให้แอมกลับมาเป็นแอมที่มีความสุขเหมือนเดิม  เหมือนตอนที่เราเพิ่งรู้จักกัน"

แต่ฉันลืมไปแล้วว่าฉันคนเดิมที่มีความสุขแบบนั้นเป็นยังไง  แต่ตอนนี้ฉันกำลังจะเป็นแอมคนใหม่  จะไม่ให้ใครมาดูถูกว่านิสัยแย่มากมาย  ไม่ให้มาว่าได้อีก... 

แต่สิ่งที่ฉันยังจำได้บ้างว่าความสุขของฉันเกิดจากอะไรคือ  ฉันรักหมา  ฉันชอบหมา  ทุกครั้งที่มีน้ำตา  เวลาไม่สบายใจ  หรือโกรธใครก็แล้วแต่  พอฉันเห็นหมา  จะทำให้ฉันยิ้มได้ทุกครั้ง  จนบางครั้งเคยคิดว่าในเมื่อไม่มีงานออกแบบให้ทำ  เราไปทำมูลนิธิแทนดีมั้ย  ได้อยู่กับหมาที่รักหรือทำอะไรที่เป็นประโยชน์กับคนอื่น  แต่นั้นมันก็คงเป็นแค่ความคิดเล่นๆ มั้ง 

วันนี้เปิดเจอข่าวเกี่ยวกับหมาๆ  อีกเหมือนเคย  เป็นคุณป้าคนหนึ่งที่รักหมาและคอยช่วยเหลือหมาอย่างบริสุทธิ์ใจ  คอยดูแลให้ข้าวให้น้ำ  รักษายามเจ็บป่วย  ดูแลหมาพิการ  รวมทั้งหมาที่โดนมนุษย์ใจร้ายบางคนทำร้ายมาด้วย  ก็เข้าไปดูได้ที่  www.paboua.org  นะคะ  และยังมีที่อื่นอีกหลายที่  วันหลังจะเอามาลงใหม่  อยากให้ช่วยกันดูแลสัตวืเลี้ยงของตัวเองและรักมันให้มาก  ทุกชีวิตก็มีจิตใจและมีหัวใจเช่นเรา

"เอาใจเขามาใส่ใจเรา"  คือคำที่ฉันเข้าใจมากขึ้นเมื่อวันนี้ฉันมีรัก...ที่จริงใจ

ต่อจากนี้ฉันจะพยายามทำรักของฉันให้มีแต่คำว่า "ให้" คงจะดี ^^

วันนี้ฉันได้รู้จักกับคำว่า "หน้าชา" เพียงเพราะแค่ฉันเห็นคนที่ฉันรักไปบอกรักคนอื่น...

edit @ 16 Jul 2008 04:25:42 by chockcolate_am